تکه هایی از متن به عنوان نمونه :
(ممکن است هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود ولی در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل است)
چکیده:
بررسی جرمی که تحت عنوان جرایم علیه امنیت در قوانین ایران مورد بحث قرار گرفته اند بپردازیم و با توجه به اینکه مصداق و نمونه بارز جرایم علیه اتمنیت در حقوق ایران و اسلام جرم مخاربه می باشد و در بسیاری از جرایم دیگر علیه امنیت اعمال مجحازات خاص پیش بینی شده است در قانون علیه مرتکب مشروط بر محارب محسوب نشدن وی دانسته شده است جهت آشناشدن با این جزوه این حریم را که در باب در باب هفتم قاتنمون مجازات اسلامی مصثوب سال 1370 از ماده 183 لغایت 196 مورد اشاره قرار گرفته است می پردازیم قبل از شروع به بررسی جرم باید به این نکته اشاره کنیم مکه رسیدگی بهجرایم علیه امنیت در صثلاحیت دادگاههای انتقلاب می باشد. در این مورد دیوان عالی کشور در یکی از آرای وحدت رویه خود اظهار می دارد: جرایمی که اعلام شده عموماً در ارتباط با امنیت داخلی جمهوری اشسلامی ایران، موضوع بند 1 ماده واحدة قانون حدود و صلاحیت دادسراها و دادگاههای انقلاب مصوب اردیبهشت ماده 1362 می باشد که رسیدگی به آنها در صلاحیت دادسرای انقلاب است. این شعب دیوان عهالی کشور و دادگاهها در مورد مشابه لازم الانباع است.
مقدمه:
براساس تعریف قانون مجازات اسلامی هر کس که برای ایجاد رعب و هراس و سلب آزادی و امنیت مردم دست به اسلحه ببرد، محارب و مفسد فی الارض است و میان سلاح سرد و سلاح گرم تفاوتی نیست.
یک مطلب دیگر :
«محاربه و افساد فی الارض» جزو جرائم و گناهانی است که دارای مجازات خاص و معین شرعی بوده و از این جهت، در حوزه حدود (مجازات هایی که کمیت و کیفیت آنها در شرع مشخص شده است) جای می گیرد.حکم محاربه و افساد فی الارض و مجازات آنها در آیه 33 سوره مائده بدین شکل بیان شده است: «همانا کیفر کسانی که به محاربه با خدا و رسولش برمی خیزند و در فساد روی زمین می کوشند، قتل یا مصلوب کردن یا بریدن دست ها و پاهایشان به صورت مخالف یا نفی بلد است. این مایه، خواری و رسوایی آنها را در این جهان است و در آخرت نیز عذاب بزرگی خواهند داشت.»
«مرحوم علامه طباطبایی» در تفسیر المیزان درباره این آیه می نویسد: «محاربه با خدا دارای معنای وسیعی است که بر مخالفت با هر حکم از احکام الهی صدق می کند؛ اما اضافه شدن رسول (ص) به خداوند، دلالت دارد که منظور از محاربه، مخالفت با اموری است که وجود حضرتش در آن دخالت داشته است. پس تقریباً مشخص می شود که منظور، به هدر دادن و باطل کردن اثر امور مورد ولایت و حکومت پیامبر (ص) است، همچون اخلال در امنیت عمومی که توسط پیامبر (ص) در حیطه حکومتش ایجاد شده است.»
براساس تعریف قانون مجازات اسلامی هر کس که برای ایجاد رعب و هراس و سلب آزادی و امنیت مردم دست به اسلحه ببرد، محارب و مفسد فی الارض است و میان سلاح سرد (همچون چاقو، قمه، شمشیر، نیزه و…) و سلاح گرم (تفنگ، هفت تیر، مسلسل و…) تفاوتی نیست.
البته کسی که به روی مردم سلاح بکشد ولی در اثر ناتوانی موجب هراس هیچ فردی نشود محارب نیست. همچنین اگر کسی سلاح خود را با انگیزه عداوت شخصی به سوی یک یا چند نفر مخصوص بکشد و عمل او جنبه عمومی نداشته باشد، محارب محسوب نمی شود.
